Het drama van Frankrijk

drama van Frankrijk

drama van Frankrijk

Het drama van Frankrijk stond centraal in het begin van 2015. De brute aanslag op de tekenaars van de Franse krant en ineens was iedereen Charlie. Heel even later waren we Charlie niet meer, want wij zouden nooit zo moedig zijn om spotprenten te maken over het geloof van een ander. Ik ben Ahmed kwam er tussendoor en de sociale media werden overspoeld. We vielen over elkaar heen, over de mensen die een mening geuit hadden over de gebeurtenissen en vooral de mensen die wat anders durfden te zeggen. Maar in de discussies vergaten we een heel aantal punten die ook in het nieuws gekomen waren, maar niet op de eerste pagina van de krant. We hebben heel wat gemist in onze overijverig reageren op de discussies. Onder andere dat er een dorp werd weggevaagd, maar dan iets verder van huis.

De grote dreiging

Er wordt gesproken over de grote dreigingen. Er worden meer aanslagen verwacht omdat de grotere organisaties nu ook hun naam op de kaart willen hebben. Dat levert een gevaarlijke situatie op, want er zal een dubbele manier van vergelding komen. Een aanslag in naam van de islam wordt dan niet alleen vanuit Europa beantwoord, maar ook door een andere organisatie die zich wil laten horen. De moslims wisten dit het mooiste te omschrijven deze week met de opmerking: ‘De islam wordt gegijzeld.’ De aanslagen in naam van een geloof dat zulke aanslagen niet eens goedkeurt of aanstuurt, maar meer een drogreden om een bepaalde daad te kunnen doen.

Ik kan er niets aan doen, maar ik moet ineens ongestuurd denken aan de terreurdaden rond de millenniumwisseling. Niet de laatste, maar die daarvoor. De kruistochten richting het beloofde land dat door niemand aan iemand beloofd was. Dat gevoel bekruipt me wanneer ik zulke beelden zie, maar op die momenten waren er nog geen sociale media en was niemand ridder Arthur of Ahmed uit Jeruzalem.